سوم آذر بود که برای هوا خوری قصد شمال کردیم...خوب این اولین مسافرت متاهلی بنده بود...آخییییییییییی!
توی این مسافرت چند روزه به جاهای مختلفی که من تا به حال نرفته بودم سر زدیم!
یکی از این جاها، جنگلهای "اَلیمالات" بود،این جنگلها واقع در"چَمِستان" محدوه ی "شهرستان نور" هست! انتهای این جنگل هم یه دریاچه ی مصنوعی بود که در اثر یه سدّ خاکی تشکیل شده بود....
فکر کنید وسط یه جنگل بکر داری می ری، بدون هیچ تابلو یا نشونه ای و شاید گاهی یه فلش قرمزی روی درختها(مثل فیلمهای ترسناک هالیوودی) به سمت جلو، می خواد یه چیزی بهت نشون بده...اوایل مسیر آسفالته، ولی تقریباً باید 3 کیلومتر توی خاکی رانندگی بکنی تا چشمت به جمال دریاچه روشن بشه!
می گفتن معمولا 2000تومن ورودی دریاچه هست، که با این ورودی نتونستن یه "جاده ی حسابی" درست کنند!جاده، که بُخوره تو سرشون یه "دستشویی" اونجا نبود که بتونی در مواقع ضروری ازش استفاده کنی...دیگه باید به همون "دستشویی بیابونی" اکتفا می کردی!
اصلاً انگاری با مسافر جماعت سر لج دارن، می خوان شیش دُنگ این امکانات مال خودشون باشه و کسی مزاحم نباشه که هیچ تسهیلاتی نذاشته بودن!!( تبریک به سازمان گردش گریمون!) البته از شانس، کسی نبود که این پول مفت رو ، ازمون بگیره!چه بهتر!
قصد داشتیم ناهار و اونجا بخوریم...جوجه کبابی به سیخ کنیم و حسابی یخ کنیم..!!!!
دور تا دور دریاچه جنگلهای بکری بود که دریاچه رو محصور کرده بودن، البته عقب تر کوههای برف گرفته هم خودنمایی می کردن، ساعت 1،12 بود که اونجا بودیم و آفتاب هم مستقیم می تابید و توی اون سرمای پاییزی که زیاد آزار دهنده نبود دمای خوبی رو فراهم کرده بود!
اونجا قایق هم کرایه می دادن، 4نفره و 6 نفره اونم به مدت یک ساعت...اما انگاری چندان متقاضی نداشت..البته هر کسی هم که قایق سواری می کرد صداهای خنده ها و شوخیهاشون تو دل کوه می پیچید و سکوت دریاچه رو می شکوند و برای خودش عالمی داشت....ما که قسمت نشد که پدالی بزنیم، البته بیشتر وقت نکردیم....
زیر انداز که انداختیم یه چایی خوردیم و من و همسر گرامی رفتیم به کشف کردن این جنگل بکر....!
روی سدّ خاکی رو چراغ زده بودن که دم غروب روشن می کردن...و سدّ هم مسیری شده بود که دو طرف دریاچه رو به هم وصل کرده بود و می تونستی از روش رد شی!
اول برای گشتن، سمت راست دریاچه رو انتخاب کردیم...دلیلشم درختهای زیادی بود که زیر آب مونده بودن و تنها تنه هاشون بالای آب بود...
توی اون مسیر پر بود از قورباغه و مارهای آبی! اونجا بود که فهمیدم چقدر از قوباغه و وزغ و مار آبی می ترسم...چِندِشششششششششششش! حالا بازم ادعای شجاع بودن بکنم!
جالبه قورباغه ها هم به رنگ طبیعت بودن...بعضیها توی برگهای قرمز پاییزی قایم شده بودن و بعضیها رو خاکهای گِلی و به رنگ خودشون می پریدن!
باید برای عبور از این مسیر از لبه ی آب رد می شدی...بعد از عکس گرفتن ....تغییر مسیر دادیم به سمت سدّ دریاچه! بعضی از جاها گِلی بود و معلوم بود که تازه اینجا بارندگی داشته!
روی سدّ بهتر می تونستی منظره ی دریاچه رو ببینی، نور آفتاب هم چشماتو آزار می داد...بعد از گذشتن از روی سدّ، رسیدیم به جاده ای که مالامال از گِل بود...!
یه صدای جیک جیک محوی هم به گوش می رسید...چند تا چادر اونجا زده بودن و معلوم بود محل اسکان چند نفری هست...جلوتر که رفتیم به یه قفس بزرگ پر از "اردک" برخوردیم...وای خدای من چقدر ناناز بودن...منم عاشق پرنده و حیوون! اینقدر ذوق کردم که فقط تند تند از زاویه های مختلف ازشون عکس میگرفتم! بنده خداهام اینقدر گرسنه بودن که همشون هجوم اوردن به طرفی که ما بودیم و صدا می کردن!
اینقدر بوی بدی این "اردکها" داشتن که من بینیمو با دستمال گرفتم و از کنار قفس که فقط یه راه کوچیکی بود و پر از گِل و البته خیلی چندش آور رد شدیم...!
حالا دیگه رسیدیم به قسمتی که کمتر کسی حوصله ی اومدنشو می کرد....به خاطر این می گم کمتر کسی چون از زباله های آب معدنی و لیوان و...می فهمیدی اینجا هم چندان دست نخورده نمونده!عجب!!!!
نمی دونم قراره چند سال طول بکشه تا اینا وارد چرخه ی طبیعت بشن! البته یه خورده هم تقصیر خودشونه! دریغ از یه سطل آشغال!
من معمولا از جاهای دست نخورده می ترسم...مخصوصا که جنگل باشه....اول که من جلو می رفتم بعد دیدم نه دل شیر می خواد..بعد همسر گرامی رو جلو انداختم و منم پشتش دنبالش....! یه چوب دستی هم دست گرفته بود...! توی این مسیر پر بود از درختهای زیادی جنگلی! رو تنه هاشون خزه بود و البته گاهی کنارشون قارچی، گُلی رشد کرده بود...
پاییز هم توی این جنگل رسیده بود و برگهای پاییزی زمین رو پوشونده بود...20 دقیقه ای توی این مسیر رفتیم...اما واقعا ماجراجویی برای خودش عالمی داره...اگر یه همراهی داشته باشی که کار بلد باشه و نترس خوب می تونی بگردی!
بعد از گشتن....یه چند دقیقه ای هم نشستیم و مسیری که اومده بودی و دیدیم و دریاچه رو از این طرف نظری انداختیم و برگشتیم....! البته ما که برگشتنی نبودیم...از بس زنگ زدن گفتن بیاین ناهار، ناچاراً بیخیال ماجراجویی شدیم!!!
بعد هم ناهار و دم غروب هم که دیگه از سرما استخون می ترکوندیم.... زودی برگشتیم!
روز فوق العاده ای بود...و خاطره انگیز!
پی نوشت 1: 14 آذر جشن عقدمون بود...شب عید غدیر....شقایق جونم که نتونست بیاد مادربزگش فوت کرده بود..آزی جونم عذر خواهی کرد...
عروس شدن ،اینقدرها هم چیز عجیب غریبی نبود...البته شاید چون هنوز خونه ی خودمون نرفتیم این احساس و دارم...یه لباس ناناز و کلی خوشگلت می کنند..مهمونا رو دعوت می گیری و عکس و عکس ،کیکی می بری بعدشم مادر جون(مادر شوهر گرامی)عیدیتو می ده و هدیه هاتو رو نمایی می کنی...کلی با دوستات دیدنی می کنی و...شب خوبی بود...از الان به خاطره پیوست!
پی نوشت 2: از اینکه کُلاً دانشجویی رو دوست دارم..دوباره رفتم دانشجو شدم...اونم رشته ی معماری! قراره برای ارشد هم خرخونی کنم، همسر گرامی خیلی باید کمکم کنه...! یه سنگی دارم بر می دارم که خدا کنه زیرش له نشم!!!!!
پی نوشت3: بعد از آخرین تابلویی که به عشق همسرم کشیدم و هدیه کردم به "مادر جون" و خودمون زدیم به دیوار خونه.... می خوام تابلوی بعدیم موضوعش "عشق" باشه....یه چیزایی هم به ذهنم رسیده خدا کنه خوب بشه...!
